Με ένα φτερό ...

10476-dark20fantasiesjp1.jpg

   Κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου ένα κομμάτι θάλασσα απ' το παράθυρο ... Η κουρτίνα , κινείται λες και χορεύει έναν αργό και αισθησιακό χορό 'πάνω σε σύννεφα και η σκέψη μου , ταξιδεύει στο παρελθόν , στο παρόν , στο ίσως μέλλον ...

   Εκεί που εάν συνεχίσετε να διαβάζετε ό,τι τα δάχτυλά μου τώρα σχηματίζουν , θα ταξιδέψετε μαζί μου και θα ζήσετε ό,τι έζησα , ό,τι ζω κι ό,τι ίσως θα ζήσω . Γιατί , θέλω , να ταξιδέψετε μαζί μου ! Θέλω , να με κρατήσετε σφιχτά από το χέρι και να πετάξουμε μαζί 'πάνω από το μονοπάτι της ζωής μου . Δεν μπορώ , μόνη ... ! Είναι ψηλά ... πολύ ψηλά και πως να πετάξω ...

... ΜΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΦΤΕΡΟ ... ;


Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ... ΠΡΟΣΕΧΩΣ ... ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ...

Με το πιό κόκκινο χρώμα και το πιό θλιμμένο χαμόγελο προσεχώς και έπειτα από τόσο καιρό κάποιας δημοσίευσής μου , το μπλόγκ μου , τούτος εδώ ο τόπος καταθέσεως και αδειάσματος ... δίνει την τελευταία του παράσταση και ρίχνει αυλαία ... με τέλος άσχημο γιατί όλα τα όμορφα τελειώνουν είτε άσχημα , είτε δύσκολα ... Προσεχώς , λοιπόν , το τελευταίο " άδειασμα " ... Ευχαριστώ ...


Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Είμαι ακόμη εδώ ... για λίγο ...

anime angel ....jpg

   Έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που έχω να αφήσω το είναι μου εδώ μέσα ... Η αλήθεια , είναι ό,τι δεν σκόπευα να το κάνω απόψε , μα , διαβάζοντας ένα παλιό μέιλ κάποιου ο οποίος ήταν από τα λίγα άτομα που ένοιωσα ό,τι μπήκαν μέσα μου και με ένιωσαν πραγματικά , πήρα την απόφαση να το πράξω ... Είχα , γράψει επανειλημμένες φορές πως γράφω μόνο όταν το έχω ανάγκη και αυτό είναι αλήθεια και στο διάστημα το οποίο πέρασε δίχως να αφήσω λέξη εδώ μέσα αισθάνθηκα πολλές φορές αυτή την ανάγκη να μιλήσω κάπου , μα δεν το έκανα ...

   Όχι , μόνο δεν έγραψα εδώ μέσα μα δεν μίλησα καν σε κανένα εδώ έξω ... Νοιώθω , τόσο πολύ κουρασμένη που δεν θέλω πια να μιλάω κι ας ξέρω ό,τι αυτό μόνο κακό μου κάνει γιατί όποτε επιχείρησα να το πράξω στο τέλος έχασα την μάχη με τον εαυτό μου να κρατήσω τα πάντα μέσα μου με άσχημο τρόπο ... 'Εχουν συμβεί τόσα πολλά ... τόσα που γι΄ άλλη μια φόρα με έκαναν να νιώσω τον πόνο στο πετσί μου και να φωνάξω ένα μεγάλο γιατί , σε εμένα ... Μα , εκεί που το φώναζα σκέφτηκα ... γιατί , όχι σε ΄μενα ... Κι έτσι , έπαψα να μιλώ και την φωνή και παράλληλα τη γραφή μου , την διαδέχθηκε η σιωπή που κρατάει εδώ και μήνες ...

   Κουράστηκα πια ... Νοιώθω , τόσο κουρασμένη από όλους και από όλα ... Θέλω , να φύγω από ΄δω και θα το κάνω ... σε λίγο ... λίγο ακόμη ... Θα φύγω από όλους και από όλα ... Μια καινούρια αρχή ... Ακόμη και από εδώ ... Ναι , δεν θέλω πια να γράφω ... Ξέρεις , έρχονται κάποιες στιγμές στην πορεία της ζωής μας που νιώθεις την ανάγκη , μια ακατανίκητη ανάγκη να κάνεις μια νέα αρχή , να αλλάξεις σελίδα όπως λέμε και να κλείσεις κάθε παλιό κεφάλαιο ... Ε , αυτή την ανάγκη νοιώθω γι΄ αυτό θα σταματήσω να γράφω κι εδώ μέσα γιατί εδώ μέσα υπάρχουν τόσες λέξεις και αναμνήσεις που με γυρίζουν πίσω και εγώ τώρα πια μόνο μπροστά θέλω να κοιτάζω ...

   Θα μου λείψει , το ξέρω ... Θα έρθουν στιγμές που θα θέλω να γράψω , μα , τίποτε δεν μου αλλάζει αυτή μου την απόφαση ... Πάνω από δύο χρόνια , ε ; Πέρασε τόσος καιρός ... Θυμάμαι , πως όταν άρχισα ήμουν μαζί του και τώρα δεν μιλάμε καν ... Έτσι , είναι η ζωή ... Σου δίνει κάτι , μα , ανα πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να στο πάρει πίσω ή να στο ζητήσει κι εσύ απλά , να το δώσεις ... ή να αναγκαστείς να το δώσεις ... Σου είχα πει πριν καιρό πως θα σου έγραφα κάτι που μου είχες ζητήσει ... δεν το ξέχασα ...

   Θα σου γράψω κι αυτή θα είναι μια από τις τελευταίες μου εγγραφές ... Θα γράψω ακόμη άλλες τρείς φορές και κάπως έτσι θα αφήσω κι εσένα κι αυτό το κομμάτι μου εδώ που μου κράτησε συντροφιά σε στιγμές που κανείς δεν ήταν κάπου εκεί δίπλα μου να δει τον πόνο μου να γίνεται λέξεις ... Δεν γράφω τίποτε άλλο ... Είπαμε , δεν αφήνω τίποτε απόψε ... Αργότερα , όταν θα έρθει και πάλι η στιγμή ...

Μέχρι , τότε θα είμαι εδώ ... για λίγο ...

   Dexter , εσύ ήσουν ... σε ευχαριστώ ... σε ευχαριστώ , που με νοιάστηκες και ενδιαφέρθηκες και έψαξες για εμένα ... Σε ευχαριστώ , που με ένιωσες και μου έγραψες και μου μίλησες κι ας φοβήθηκες κι ας χάθηκες ήσουν και πάλι κάπου εδώ ... Ήσουν ένα από τα πιο όμορφα σχόλιά μου ... Πάλι , απόψε διάβαζα τα μέιλ σου και τα σχόλια σου ... Εσύ , με έκανες να γράψω ξανά κι ας είναι μια από τις τελευταίες μου φορές αυτή ... Σε ευχαριστώ , απλά , που άφησες μια " οθόνη " να μπεί στην ζωή σου έστω και λίγες μονάχα στιγμές ... Να γελάς πάντα ψυχή μου ... κι αυτό , το απαιτώ ...


Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Γαμημένα ναρκωτικά ...

drugs.jpg

   Έχουν περάσει περίπου 3 εβδομάδες , μπορεί και παραπάνω ... δεν ξέρω !!! Δεν θέλω , να ξέρω ! Δεν θέλω , να μετρήσω ! Αρνούμαι να μπω σε αυτή τη διαδικασία και στο τρυπάκι να υπολογίσω πόσες ΄μέρες πέρασαν από την ΄μέρα εκείνη που έμαθα ό,τι " έφυγες " ... Ήταν μεσημεράκι , λίγο πριν πάω στην δουλειά όταν έλαβα μια κλήση στο κινητό μου από τον πρώην συνάδελφό μου στο video club . Με ρώτησε τι κάνω κι εγώ αστειεύτηκα μαζί του λέγοντάς του για την ταινία που είχα ένα μήνα σπίτι και δεν αξιωνόμουν να επιστρέψω . Ξέρεις , είπαμε τις συνηθισμένες , τυπικές μαλακίες μας ... Βιαζόμουν λιγάκι και γι΄αυτό του πρότεινα να κλείσουμε και πριν πάω στην δουλειά να έκοβα μια βόλτα από εκεί κι έτσι να του επέστρεφα την ταινία και παράλληλα να του έδινα και τα βιβλία που μου είχες δανείσει πριν μήνες για να διαβάσω . " Θα έρθω από εκεί αν προλάβω να τα πούμε . Θα σου κρατάω την ταινία και τα βιβλία του Σταύρου . Να τον πάρουμε να έρθει να του τα δώσω και να τον δω λιγάκι " . Αυτά , ήταν τα λόγια μου και τα δικά σου ακριβώς τα επόμενα ... " Την ταινία κράτα μόνο . Άσε τα βιβλία " . Όταν σε άκουσα το κατάλαβα αμέσως , μα , μάλλον δεν ήθελα να το πιστέψω κι έτσι συνέχισα να σου μιλώ . " Τι , λες βρε χαζό ; Θα τα κρατάω και θα τον πάρω τηλέφωνο να έρθει " . " Τα έχεις διαβάσει ; " Μου απάντησες . " Όχι , σου είπα . Θα τα φέρω όμως " . " Καλά , κλείσε κι έλα να τα πούμε " .

   Ντύθηκα , βιαστικά . Πήρα , την ταινία και τα τρία βιβλία σου κι έφυγα με μια ελπίδα πως κάνω λάθος . Δεν μπορεί , έλεγα σε όλη την διαδρομή την οποία διέσχισα περπατώντας . Δεν είναι αλήθεια ... Περίπου , ένα τέταρτο αυτό έλεγα στον εαυτό μου μέχρι που έφτασα στο μαγαζί , μπήκα μέσα και είδα τον Αντώνη . Αγκαλιές , φιλιά κτλ . Είχα καιρό να τον δω ... Αμέσως , του έδωσα την ταινία και τα βιβλία . Πάγωσε μόλις είδε να τα κρατώ στα χέρια μου . Πήγα , να του μιλήσω , μα , αμέσως άλλαξε θέμα . Του είπα να σε πάρει τηλέφωνο να έρθεις να σε δω και να σου τα δώσω κι εκείνος θυμάμαι να χαμηλώνει το βλέμμα και να μου λέει : " Καλά , μετά ... άσε τώρα τις ταινίες και πες μου τι κάνεις εσύ ... " . Συνεχίσαμε να μιλάμε . Για την ακρίβεια , συνεχίσαμε τις ίδιες τυπικές μαλακίες που λέγαμε και πριν μέσω τηλεφώνου .

   Κάποια , στιγμή τηλεφωνήσαμε στην πρώην συνάδελφό μας την Χαρά ώστε να δούμε τι κάνει κι εκείνη ... Καθώς , άκουγα την φωνή της στη άλλη γραμμή του τηλεφώνου δεν φανταζόμουν καν το τι θα άκουγα να μου λέει ... Με ρώτησε τι κάνω , πως περνάω και πως πάει η δουλειά κι αμέσως μετά με ρώτησε αν μιλήσαμε . Της είπα , ό,τι δεν προλάβαμε να πούμε και πολλά . " Δηλαδή , δεν σου είπε τίποτα ; " . Με ρώτησε . " Να μου πεί , τι ; " . Της απάντησα . " Αναστασία , δεν σου είπε για τον Σταύρο ; " . " Για τα βιβλία ; Τι , τα θέλει ; Τώρα , του τα έφερα και θα τον πάρω να έρθει να του τα δώσω να τον δω και λίγο " . " Τι , λες μωρέ Αναστασία ; Να έρθει , να του δώσεις τα βιβλία ;;; Αναστασία , ο Σταύρος πέθανε ... " . " Ψέμματα !!! Σε ικετεύω ... πες μου πως λες ψέμματα !!! " . " Τι , σου λέει ; Δώσε μου να της μιλήσω !!! " . Δεν θυμάμαι , τίποτε άλλο ... Μόνο , να αφήνω το ακουστικό , να ξεσπώ σε κλάματα και να βγαίνω έξω ... Θυμάμαι , τον εαυτό μου μπροστά από τον καθρέφτη του διπλανού καταστήματος . Να τραβάω τα μαλλιά μου και να φωνάζω πως είναι ψέμματα ... ψέμματα , που ήταν μια μεγάλη αλήθεια .

   Δυο ημέρες πριν είχε γίνει η κηδεία σου . Υπερβολική δόση είπαν ... Είχες φύγει ΄μέρες , μα , κανείς δεν το ήξερε . Μόνο , ο αγαπημένος σου σκύλος ο οποίος στάθηκε αφορμή να ειδοποιήσει η γειτόνισά σου την αστυνομία κι έτσι να σε βρουν εκεί ... Το ήξεραν όλοι . Η φυγή σου , έγινε πρώτο θέμα στις ειδήσεις και θέμα συζήτησης στις παρέες καθώς επίσης και πανό στα γήπεδα ... Ήσουν , βλέπεις , φανατικός φίλαθλος του ΟΦΗ ...

   Όταν , το έμαθα δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω . Δεν ήθελα κι ακόμη για να είμαι ειλικρινής ... Κάθε που γυρίζω στο σπίτι και ξαπλώνω στον καναπέ το βλέμμα μου πέφτει σε ΄κείνη τη μικρή γωνιά που είχα τα βιβλία σου ...  Το ήξερα , ήξερα ό,τι κάποια στιγμή θα μάθαινα , θα άκουγα ή θα διάβαζα για τον χαμό σου ... Μα , ποτέ δεν φανταζόμουν ό,τι θα το μάθαινα με αυτό τον τρόπο και τώρα στα 27 σου χρόνια μόλις ... Πριν , λίγο καιρό σε είχα συναντήσει στο κέντρο . Ήσουν , με παρέα κι εγώ ήμουν στην στάση και περίμενα το λεωφορείο . Πέρασες , δίπλα μου κι εγώ αντί να σου μιλήσω γύρισα το κεφάλι αλλού . Δεν ήθελα , να σου μιλώ και να σε βλέπω να λιώνεις μπρος στα μάτια μου γιατί αυτό έκανες ... Έλιωνες , κάθε ΄μέρα πιο πολύ ...

   Δεν ήρθα , να σε δω . Όχι , ακόμη . Σκέφτομαι , να έρθω απόψε . Σε λίγο ... Να σου κάνω παρέα , να σου μιλήσω και να σου ευχηθώ εκεί που είσαι να σου φέρονται καλά κaι να περνάς ακόμη καλύτερα γιατί εδώ , εμείς σου φερθήκαμε άδικα ακόμη κι εγώ ... Θέλω , να έρθω να σου ζητήσω συγγνώμη για τότε και για το ό,τι καθυστέρησα να σου δώσω τα βιβλία σου ... Αν σου τα είχα δώσει λίγες ΄μέρες πριν ; Αν σου είχα τηλεφωνήσει , αν κάθε που έφευγες από το μαγαζί σου έλεγα κάτι πέρα από το " Να προσέχεις " που σου έλεγα πάντα ... ; Θα άλλαζε κάτι ; Δυο ΄μέρες μόνο ... Δυο γαμημένες ΄μέρες νωρίτερα αν ... Θα ήσουν ακόμη εδώ ; Γιατί , θεέ , μου ;;; Γιατί , μου τον πήρες ;;; Θέλω , να τα βάλω με όλους !!! Θέλω , να φωνάξω , να χτυπήσω , να ματώσω , να πονέσω !!! Τ΄ακούς ; Θέλω , να πονέσω μήπως τούτος ο πόνος είναι πιο δυνατός από αυτόν που ΄χει φωλιάσει μέσα μου ... Γαμημένα ναρκωτικά ... 

Γαμημένα , ναρκωτικά ... γιατί , μου τον πήρατε ; Γιατί ... ;;;

   Θα σε θυμάμαι πάντα Σταυράκι ... Έχεις , μια θέση στην καρδιά και στην σκέψη μου που θα σου ανήκουν πάντα ... Κι αν κάποιοι , βιαστούν να κρίνουν και να σε πουν " αλήτη "  να ξέρουν πως όλοι σε φώναζαν " καλό παιδί " ... Να μου τον προσέχεις θεέ μου . Ξέρω , πως θα είναι κοντά σου ... Πριν , λίγες ημέρες μου είπε ένας φίλος πως μόνο οι καλοί πεθαίνουν γρήγορα ... Θαρρώ , πως είναι αλήθεια ... Μια αλήθεια , που πονάει ...


Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

Θέλω , να σου πώ όλη μου την αλήθεια απόψε ...

angel ....jpg

   19:58 μμ . Άλλο ένα βράδυ που με βρίσκει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή να γράφω ... Λίγες ώρες πριν βγω και λίγες ΄μέρες μετά από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς όπου βρήκα το θάρρος να σου στείλω ένα μήνυμα και να σου ευχηθώ ... Ένα μήνυμα που με έκανε το ποτό να σου γράψω και όχι η θέλησή μου ... Δεν θυμάμαι πολλά για να ΄μαι ειλικρινής ... Θυμάμαι , να μου γράφεις ό,τι το μόνο που θέλεις είναι να είμαι χαρούμενη ... Θυμάμαι , να σου γράφω πως θα καταργήσω το μπλόγκ μου ώστε να μη μπορείς να μαθαίνεις πλέον για εμένα και να μην έχεις την δυνατότητα να με βρεις ξανά . Θυμάμαι , να σου γράφω ό,τι σου έστελνα από έναν παλιό μου αριθμό κι εσύ να μου απαντάς " Αφού δεν μου εμπιστεύεσαι ούτε τον αριθμό σου , δεν ελπίζεις ... " . Κι όταν σε ρώτησα με μάτια βουρκωμένα τι να ελπίζω ... μου είπες μια καληνύχτα ... Ξέρεις , τι άλλο θυμάμαι ; Τα σφηνάκια ... πολλά σφηνάκια !!!

   Είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να πιω και να γιορτάσω άλλη μια παραμονή μακριά σου ... Γιατί , εγώ , πάντα γιόρταζα όταν πονούσα ... Κάθε ΄μέρα που περνάει γιορτάζω ... Ξέρεις , ένα βράδυ πέρασε φευγαλέα μια σκέψη απ΄το μυαλό μου , να έρθω εκεί και να σε βρω ... Ξέρεις , πολύ καλά ό,τι είμαι ικανή να κάνω τα πάντα όταν μου μπει κάτι στο μυαλό , μα , δεν το έκανα ... Σκέφτηκα να έρθω να σε κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω αυτό που με τρώει ΄πάνω από ένα μήνα τώρα " Γιατί ; Γιατί , με θυμήθηκες μετά από τόσο καιρό που έχουμε χωρίσει ; Γιατί , μου έστειλες αυτό το e-mail ; Γιατί , τώρα ; Γιατί ; " . Κατάφερα , όμως να διώξω αυτή τη σκέψη από το μυαλό και να το γεμίσω με ποτό ... Πολύ ποτό ... Εγώ , που με δυσκολία έπινα ένα ποτήρι κρασί , τώρα βρίσκομαι σε θέση να ανοίγω μπουκάλια και να μην νοιώθω τίποτε απολύτως κάθε πρωί που γυρίζω στο σπίτι ... Το πιστεύεις ; Κι όμως ... Έχω , αλλάξει πολύ και φαντάζομαι πως κι εσύ το ίδιο ... Θέλω , να εύχομαι προς το καλύτερο και οι δυο μας κι ας μην έχουμε ο ένας τον άλλο να μας κάνει να παλεύουμε γι΄ αυτό ... Τις τελευταίες ΄μέρες βγαίνω κάθε βράδυ δίχως να σκέφτομαι πως θα ΄ρθω στην δουλειά την επόμενη . Αλήθεια , ξέρεις ό,τι παραιτήθηκα και τώρα δουλεύω αλλού ; Που , λες κάθε βράδυ έξω ...

   Την παραμονή , μετά την συζήτησή μας μέσω μηνυμάτων , ήπια πολύ και χόρεψα ακόμη περισσότερο . Εκεί λοιπόν , κάπου ανάμεσα στο ποτό και τον χορό κάποιος από την παρέα που εκείνο το βράδυ γνώρισα με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε " Αγαπάς ; " Κι εγώ , τον ρώτησα γιατί ρωτάει κάτι τέτοιο ... Μου απάντησε ό,τι φαίνεται κι εγώ του απάντησα ενώ τον κοίταζα παράλληλα να με κοιτάει με απορία " Πάντα , θα αγαπάω ... " . Κάποιος άλλος , ένα άλλο βράδυ , μου είπε να προσπαθήσω να είμαι ξανά μαζί σου γιατί μόνο έτσι θα είμαι καλά πραγματικά ... Ξέρεις , είναι το δεύτερο άτομο που μου λέει μέσα σε λίγες μόλις ημέρες αυτή τη συγκεκριμένη φράση ...

   Γράφω , κάπως γρήγορα και μπερδεμένα . Δεν ξέρω αν θα βγάλεις νόημα όταν τα διαβάσεις όλα αυτά γιατί ξέρω πως θα το κάνεις . Δεν ξέρω , καν αν θα βγάλω εγώ κάποιο νόημα όταν τα διαβάσω στο τέλος . Ξέρω , όμως ό,τι θα έχω αδειάσει ξανά λίγο από το μέσα μου κι αυτό μου φτάνει ... Ξέρεις , το τελευταίο βράδυ που βγήκα σου έγραψα ένα μήνυμα , μα , δεν σου το έστειλα . Στο τέλος του , έγραφα πως μακάρι να μπορούσα να σου πω όπως τότε " Αν θέλεις να είμαστε μαζί τότε αύριο το πρωί να έρθεις και να μου χτυπήσεις την πόρτα , αλλιώς ξέχασέ με ..." κι εσύ να έρθεις , να μου χτυπήσεις το κουδούνι και να μου πεις ό,τι έφερες τις πίτσες όπως τότε που με πείραζες για να με κάνεις να γελάω κι εγώ να σου ανοίξω και έπειτα να χωθώ κάτω απ΄ τα σκεπάσματα κι εσύ να τρέξεις μαζί μου κι εκεί να τελειώσουμε μαζί και να μας βρει το μεσημέρι ...

   Α , ρε Νίκο ... Κοίτα πως γίναμε ... εμείς ... Εμείς , που μου ΄λεγες ό,τι δεν ήθελες να καταλήξουμε δυο ξένοι ... Θυμάσαι , άραγε πότε μου το είπες αυτό ; Ήταν , πρίν από δυο χρόνια . Δούλευα , βράδυ στην εταιρία και ξαφνικά μου έστειλες στο κινητό μια από τις μαντινάδες που σου ΄χα βγάλει στην αρχή μας ... Στείλαμε αρκετά μηνύματα και σε ένα απ΄ αυτά μου είπες πρώτη φορά πως μ΄ αγαπάς ... Όταν το διάβασα έπεσα κάτω , εγίρα το κεφάλι μου σε μια καρέκλα και ξέσπασα σε λιγμούς ... Μας βρήκε το ξημέρωμα να ανταλλάσσουμε μηνύματα και σε ένα απ΄ αυτά μου έγραψες να ερχόμουν στο σπίτι σου να κοιμόμασταν αγκαλιά και πως θα μου ΄χες αφήσει την πόρτα ανοιχτή ... Δεν ήρθα ... Και τότε , λίγο καιρό μετά ήταν που χάθηκα ... Και τότε , μήνες μετά ήταν που εκείνο το χέρι όπως μου ΄χες πεί σε έσπρωξε και ήρθες σχεδόν με το ζόρι και με πήρες από το σπίτι ... Και τότε , ήταν που δυο εβδομάδες μετά κράτησα στα χέρια μου τον κόσμο όλο ... εσένα ...

   Ξέρεις , πόσο δύσκολο είναι τώρα που δεν σε κρατώ ; Ξέρεις , πόσο δύσκολο είναι να σε έχω μέσα μου και να μη σε έχω δίπλα μου ; Ξέρεις , πόσο δύσκολο είναι σχεδόν ενάμιση χρόνο να προσπαθώ να σε ξεριζώσω από μέσα μου και να πονάω που το κάνω κι εσύ να έρχεσαι έτσι ξαφνικά κι απρόσκλητα όπως πάντα και να μου λές με τον τρόπο σου πως είσαι ακόμη εδώ ... ; Ξέρεις , πόσο δύσκολο είναι ενάμιση χρόνο να με κρατάει στη ζωή μια ελπίδα κι εσύ να μου λές πως δεν ελπίζω ;;; Απόψε , θέλω να σου πώ όλη μου την αλήθεια ... Μα , δεν θα το κάνω ... Όχι , απόψε ... Θα το κάνω την επόμενη φορά που θα νοιώσω πως θέλω να γράψω ... να αδειάσω ... και θα είναι εκείνη η τελευταία μου ... Θα είναι η τελευταία φορά που θα αδειάσω γιατί δεν είναι δίκαιο να ξέρεις και να μη ξέρω ... Γιατί , πονάει η αλήθεια για να την πώ τόσο εύκολα ... πονάει όπως και τούτος ο χρόνος μακριά σου ...

ps . Θέλω , να είσαι χαρούμενος κι ας μη μοιράζεσαι την χαρά σου μαζί μου ... Θέλω , να γελάς ... Να ζείς την κάθε στιγμή της καθημερινότητάς σου λες και πρόκειται να είναι η τελευταία ... Και , να με σκέφτεσαι που και που εκεί τα βράδια της μοναξιάς σου ή τα πρωινά που θα ξυπνάς και το μαξιλάρι θα είναι άδειο από εμένα ... Το καλοκαίρι , πέρασα από την Λειβαδιά ... Πέρασα από εκείνη την μεγάλη ευθεία που περνούσαμε μαζί με το αμάξι ... Την τελευταία φορά σου είπα πως ένοιωθα λες και δεν θα περνούσα από ΄πάνω της ποτέ ξανά κι εσύ μου είπες πως θα την περάσω πολλές φορές ακόμη ... Και την πέρασα δυο φορές ... μα δίχως εσένα ... Μακάρι , να με έβγαζες ψεύτρα κάποτε ... Μακάρι , τα όνειρα που κάναμε μαζί να γίνουν κάποτε μια μικρή - μεγάλη αλήθεια σε εκείνο το σπίτι της θείας σου ... Σε εκείνο το μικρό σπιτάκι να μείνει μια αγάπη μεγάλη σαν και την δική μας γιατί είναι μεγάλη Νίκο παραδέξου το όσο κι αν πονάει ... Είδες ; Ακόμη , ελπίζω κι ας είπα στο Άγγελο πως πέθανες για εμένα ... Λένε , πως υπάρχει ζωή μετά θάνατον ... Ελπίζω , λοιπόν πως εάν δεν είναι σ΄ αυτή θα είναι σε εκείνη ... Θα είναι σε εκείνη η φορά που θα έρθεις να με ρωτήσεις σε ένα κατάστρωμα ενός πλοίου αν κρυώνω κι εγώ αυτή τη φορά δεν θα σου πω απλά ένα " ναι " μα θα σου ζητήσω να με ζεστάνεις γιατί πέρασε καιρός και κρύωσα μακριά σου ... Καλή χρονιά σε εσένα και τους δικούς σου ... Ξέρω , πως οι φωτογραφίες μου δεν θα υπάρχουν πια στα σπίτια τους , μα , πες τους ένα μεγάλο ευχαριστώ που υπήρξαν ...


Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Όλα είναι στο χέρι μας ...

panta mazi ....jpg

   00:20 μμ. Περασμένα μεσάνυχτα λοιπόν κι εγώ βρίσκομαι γι΄ άλλη μια φορά μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή να αφήνω σκέψεις ... Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και ο ήχος από το " Αντίο " - Sanjurno μου κάνουν συντροφιά κι αυτό το βράδυ ... Πάνε μόλις λίγες ημέρες από εκείνο το βράδυ που μιλούσα για εσένα ή καλύτερα για εμάς σε κάποιο άτομο ... Θα ΄ταν τέτοια ώρα περίπου αν θυμάμαι καλά . Ίσως λίγο νωρίτερα , ίσως λίγο αργότερα ... Άλλο ένα βράδυ που πέρασε με το κρασί να κυλά στις φλέβες μου και τα χείλη μου να υφαίνουν λέξεις γεμάτες πόνο ενώ το μυαλό γέμιζε από εικόνες εμάς των δυό μαζί ... Με ρώτησαν για εσένα κι εγώ άρχισα να μιλώ ... Θυμάμαι , να λέω " Ξέρω , πώς όσος καιρός κι αν περάσει , ακόμη κι αν περάσουν χρόνια ολόκληρα εκείνος θα ψάξει να με βρεί , να μου μιλήσει ... Δεν ξέρω , τον τρόπο που θα το κάνει , μα , θα το κάνει και ξέρω πώς αν δεν το ΄χει κάνει κάνει ακόμη είναι λόγω των οικογενειών μας ίσως αλλά και γιατί μας είναι δύσκολο ... αφάνταστα , τρομαχτικά δύσκολο ... " .

   Δεν πέρασαν πολλές ημέρες και για άλλη μια φορά ό,τι είπα έγινε μια μικρή αλήθεια ... Χθές το μεσημέρι , μπήκα να τσεκάρω τα e-mail μου μιας και περίμενα ένα συγκεκριμένο . Εδώ και ΄μέρες κάθε που τα τσέκαρα μου εμφανιζόταν η ένδειξη ό,τι έχω ένα νέο e-mail που όμως εγώ δεν μπορούσα να δω ... Μέχρι ΄χθές όμως που αντίκρυσα στην οθόνη την διεύθυνση του δικού σου e-mail . Αρχικά , δεν κατάλαβα , μα , με το πέρασμα μερικών δευτερολέπτων πάγωσα καθώς συνειδητοποίησα ό,τι το e-mail που είχα λάβει ήταν από ΄σενα . Δύο σκέψεις πέρασαν αυτόματα από το μυαλό μου ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να μην πέσω από το σκαμπώ στο οποίο καθόμουν ... Να το διαγράψω ήταν η πρώτη και να το διαβάσω ήταν η δεύτερη ...

   Έκανα πράξη την δεύτερη σκέψη και με υγρά μάτια διάβασα : " Το τηλέφωνό μου το έχεις αν θελήσεις να μου μιλήσεις ...Ξέρω ότι δε θα το κάνεις ... Δε θυμάμαι να ΄χουμε μιλήσει από ΄κεινη τη μέρα ... Ίσως , να μην είναι ακόμα η ώρα , ίσως να μην έρθει ποτέ αυτή η ώρα ... Στο χέρι μας είναι Νατάσα μη το ξεχνάς ... Τα πάντα στη ζωή είναι στο χέρι μας ... " . Δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη να σου γράψω , ούτε το θάρρος ... Σου έγραψα περισσότερα απ΄ ό,τι εσύ σε εμένα και θα μπορούσα να γράψω ακόμη πιο πολλά , μα , συγκρατήθηκα . Έγραφα μηχανικά και δειλά παράλληλα δίχως να πιστεύω αυτό το οποίο έκανα εκείνη τη στιγμή . Ξέρεις , ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει ...

   Πέρασαν 15 μήνες ... Τόσοι χρειάστηκαν για να μου γράψεις ... Ήξερα , πως κάποια στιγμή θα μου μιλούσες όπως σου έγραψα και΄χθες , μα , δεν το περίμενα τώρα και με αυτό τον τρόπο . Δεν ξέρω , γιατί το έκανες κι ούτε θα μπώ στην διαδικασία να μάθω τον λόγο . Ίσως , ήταν ένα απ΄ αυτά τα βράδια που πέρασες μπροστά από την οθόνη του δικού σου υπολογιστή πίνοντας τεκίλα πορτοκάλι και καπνίζοντας malboro lights ακούγοντας μουσική στο τέρμα όπως πάντα ... Ίσως , να ένιωθες όπως εγώ τώρα , ίσως να είχες την ανάγκη να το κάνεις , ίσως απλά να ήθελες να περάσεις τον χρόνο σου γράφοντας ό,τι σου σκάσει στο μυαλό ... Δεν ξέρω !!!

   Δεν ξέρω , επίσης εαν έχω τον αριθμό σου ... Στην προσπάθειά μου να ξεπεράσω τον χωρισμό μας άλλαξα σχεδόν αμέσως αριθμό και την sim ούτε που ξέρω εάν την έχω καταχονιασμένη σε κάποιο συρτάρι ! Δεν ξέρω , πως το έκανα αυτό και τόσα άλλα βέβαια . Πως συγκρατήθηκα ναμη σου ξαναστείλω , να μη σε πάρω να ακούσω έστω την φωνή σου , να μην έρθω στο σπίτι και να χτυπήσω την πόρτα ... Ξέρω , ό,τι κάτι με βοήθησε και το κατάφερα όμως ...  

   Έκανα , πολλά κι ακόμη κάνω για να ξεπεράσω , για να ξεχάσω , για να τρέξω και να φύγω μακριά από το παρελθόν , μα , όσο το κάνω τόσο πιο κοντά του έρχομαι θαρρώ ... Άλλαξα και αλλάζω κάθε ΄μέρα πιο πολύ και εσωτερικά και εξωτερικά απ΄ ό,τι λένε . Το ΄χω ανάγκη . Μόνο , που δεν έχω κανένα να με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος όπως τότε που είχα εσένα κι εσύ εμένα . Όχι , επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να είναι κοντά μου , μα , γιατί εγώ τους διώχνω όσο εκείνοι με πλησιάζουν ...

   Χθές , βράδυ βγήκα και κάποιο παλικάρι με κοίταξε στα μάτια και μου είπε ΄πάνω από δέκα φορές πως θέλει να είναι μαζί μου . Απέφυγα για ώρα να του απαντήσω μέχρι που του έδωσα μια απάντηση που ούτε καν εγώ δεν περίμενα " Ό,τι είχα να δώσω σε έναν άντρα , το έδωσα 3 χρόνια πρίν . Δεν έχω να δώσω τίποτα όχι μόνο σε εσένα , αλλά σε κανένα ... " . Σου έδωσα τα πάντα μου κι ακόμη τα ΄χεις . Μάλλον , ξέχασες να τα βάλεις στις κούτες με τα πράγματά μου ... Σου έδωσα την ψυχή , την καρδιά , την σκέψη , την αγάπη κι ό,τι είχα και έμεινα με ένα μεγάλο τίποτα και πολλές αναμνήσεις που αξίζουν όσο τίποτε άλλο ...

Κοίτα , πάντα γράφω γιατί το έχω ανάγκη αλλά και γιατί ξέρω πως θα έρθει μια μικρή στιγμούλα που θα ρίξεις μια κλεφτή ματιά σ΄ ό,τι αφήνω εγώ εδώ μέσα . Θέλω , να σου πώ λοιπόν κάτι . Κάτι , που μου είχες γράψει όταν χωρίσαμε ένα ξημέρωμα αν θυμάσαι . Εμείς , οι δυο ξέρουμε ... Έτσι , μου ΄χες γράψει και ήρθε λοιπό η στιγμή να στο γράψω κι εγώ . Εμείς , οι δυο ξέρουμε τι περάσαμε , τι νοιώσαμε και τι νοιώθουμε ... Αυτό , που νοιώσαμε δεν θα το αισθανθούμε με κανέναν και καμμία άλλη . Έιναι από αυτά που ζείς για μια και μόνο φορά .

   Πολλοί , ακόμη και κοινοί γνωστοί μας μου λένε ακόμη τώρα πως όσος καιρός κι αν περάσει εμείς οι δυο θα είμαστε κάποια στιγμή και πάλι μαζί . Δεν ξέρω , εάν αυτό ευσταθεί . Ξέρω , όμως πως το τέλος μας δεν έχει έρθει ακόμη . Το τέλος , εάν έρθει θα είναι τη στιγμή που όλα αυτά θα τα πούμε από κοντά και θα βρίσουμε ο ένας το άλλο , και θα ευχαριστήσουμε ο ένας τον άλλο και θα γελάσουμε και θα κλάψουμε και θα πονέσουμε και θα πούμε το αντίο που ποτέ δεν είπαμε κι ίσως ποτέ δεν θα πούμε ...

   Επίσης , ξέρω και θα στο πώ όσο εγωιστικό κι αν σου φανεί πως ίσως έρθει μια στιγμή που στην καθημερινότητα και των δυο υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος και που μαζί του θα δημιουργήσουμε αυτό που λένε " οικογένεια "  μα αυτό που είχαμε εμείς δεν θα το αποκτήσουμε ποτέ με αυτούς ... Την αγάπη που είχαμε και έχουμε ο ένας για τον άλλο δεν θα την αισθανθούμε ποτε για κανένα και κανείς δεν θα μας αγαπήσει τόσο όσο αγαπήσαμε εγώ εσένα κι εσύ εμένα ... Αυτά , έρχονται μια φορά στην ζωή σου και στην κάνουν άνω - κάτω ... Ξέρω , πως με αγάπησες . Πολύ περισσότερο απ΄ όσο μπορούσες και ξέρεις ό,τι σ΄ αγάπησα πολύ περισσότερο απ΄ όσο φαντάζεσαι ... Ξέρω , ό,τι με αγαπάς ακόμη και ξέρεις πως κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι ... Ξέρω , πως πονάς και ξέρεις πως πονάω ...

   Δεν ξέρω , αν τα έχεις καταφέρει καλύτερα από εμένα κι έχεις ξεπεράσει ό,τι ζήσαμε . Η μητέρα σου μου είχε πεί πως έτσι όπως μας είχε δεί , δύσκολα θα το ξεπερνούσαμε και πιστεύω πως είχε δίκιο και για τους δυο μας ... Δεν ξέρω , τι θα κάνω εαν σε συναντήσω κάπου . Ίσως , ό,τι και όλες τις άλλες φορές . Δηλαδή , ίσως απλά και μόνο σε κοιτάξω για μερικά δευτερόλεπτα τόσα όσο αρκούν ώστε να κλέψω μια εικόνα της μορφής σου και έπειτα φύγω όσο πιο μακριά σου γίνεται . Γράφω , ό,τι μου κατέβει στο μυαλό γι΄ αυτό κάπου εδώ έτσι απότομα θα σταματήσω πρίν γράψω κι άλλα . Πάω μια βόλτα και μετά για ύπνο αν καταφέρω να κοιμηθώ πάλι απόψε ...

   Θέλω , να είσαι καλά και περνάς ακόμη καλύτερα . Να διαβάζεις και να προσπαθείς να γίνεσαι πάντα καλύτερος άνθρωπος κι ας μην είμαι εγώ δίπλα σου να σε κάνω να το θέλεις όπως έλεγες τότε . Να γελάς και να με σκέφτεσαι κάπου - κάπου εμένα κι ό,τι ζήσαμε όπως εγώ ... Δεν ξέρω εαν όλα αυτά τα έγραψα για εσένα ή για εμένα απόψε ... Δεν ξέρω , τι θα συμβεί στο μέλλον . Ίσως , πολλά μα ίσως και τίποτα . Όπως , είπες ... " Όλα στο χέρι μας είναι ... Τα πάντα στη ζωή είναι στο χέρι μας ... " .

 

ps . Mε πονάει που αυτή τη φορά δεν ήξερες που είναι το σπίτι μου ώστε να έρθεις και να με περιμένεις από κάτω για να μου μιλήσεις όπως τότε που είχαμε χωρίσει , την πρώτη μας φορά ... Ίσως , να ΄ναι καλύτερα γιατι εάν το έκανες θα ΄ταν δύσκολο που δεν θα μπορούσα να γύρω το σώμα μου στην αγκάλια σου και να κοιτάζω μαζί σου το φεγγάρι ...


Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Εσύ ... θυμάσαι ;

remeber ......jpg

   Έχουν περάσει ΄μέρες από εκείνη τη στιγμή που φώλιασε μέσα μου εκείνο το γαμημένο κωλόσυναίσθημα γι΄ άλλη μια φορά . Είχα τόσο πολύ καιρό να το νιώσω που ήθελα να πιστεύω ό,τι είχε τελειώσει αυτό το μαρτύριο πια ... Μα , έτσι ξαφνικά ήρθε και τρύπωσε πάλι εκεί μέσα , έτσι ύπουλα και επώδυνα . Πιο επώδυνα από κάθε άλλη φορά χωρίς να ξέρω το γιατί ...

   Ο κόμπος στον λαιμό μου , με έσφιγγε ολοένα και περισσότερο και ο πόνος παρέα με την θλίψη με κρατούσαν από τα χέρια σαν αλυσίδες λες και φοβόντουσταν μη τους φύγω , μη χαθώ ... Ήταν απόγευμα κι εγώ μόλις είχα καθίσει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή όταν ήρθε δίχως να γνωρίζω το πως και το γιατί στο μυαλό μου η εικόνα εμάς των δυο μαζί στις πρώτες και τελευταίες μας διακοπές . Θυμάσαι ; Όταν ήμασταν στο εξοχικό σου και περάσαμε με το καραβάκι απέναντι . Λίγο , πριν φύγουμε ξανά όταν καθίσαμε με τα πόδια μας να αιωρούνται όπως η σχέση μας στο απόλυτο τίποτα κοιτάζοντας το λιμάνι και τον ήλιο να χάνεται μες στο βαθύ μπλέ ...

   Η μυρωδιά αυτού του τόπου και η αίσθηση εκείνης της στιγμής ... Πως , να στο πω ώστε να το καταλάβεις ; Τα έζησα ξανά , μα , αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά γιατί με έκαναν να βουρκώσω και να τρομάξω τόσο πολύ που σηκώθηκα απότομα παίρνοντας τα πράγματά μου και γυρίζοντας στο σπίτι συντροφιά με τον φόβο . Από εκείνη τη στιγμή , σε σκέφτομαι συνέχεια και φοβάμαι για εσένα .

   Έιχα πεί πως δεν θα γράψω ξανά οτιδήποτε σ΄ αφορά , μα , ξέρω πως κάτι σου έχει συμβεί και πονάω που δεν έχω την δυνατότητα να γνωρίζω τι ακριβώς ... Όλα σε φέρνουν στο μυαλό μου . Οτιδήποτε δω ή ακούσω ... Να , προχθές το βράδυ ήμουν σε κάποιο μαγαζί με παρέα , όταν στο διπλανό τραπέζι η σερβιτόρα άνοιξε ένα κρασί ... Θα μου πεις , που στο καλό κολλάει αυτό με ΄σένα , ε ; Το τιρμπουσόν , το θυμάσαι ; Εκείνο , μου έφερε εσένα στο μυαλό και τις νύχτες που πίναμε κρασί οι δυο μας ... Δεν ήξερα , πως το λένε και εσύ μου το έμαθες όπως τόσα άλλα ... Ξέρω , πως πηγαίνω από το ένα θέμα στο άλλο , μα , έχω τόσα στο μυαλό μου που δεν ξέρω τι να γράψω και τι ν΄ αφήσω εκεί μέσα ώστε ν΄ αδειάσει λίγο από ΄σένα .

   Ποτέ , δεν μου άρεσε ο χειμώνας . Πάντα , μελαγχολούσα στα πρωτοβρόχια και στην πορεία αυτού .Τον τελευταίο χρόνο ακόμη περισσότερο ξέρεις , γιατί τούτη η γαμημένη εποχή μου θυμίζει εσένα και τότε που σμίξαμε για δεύτερη και τελευταία φορά ... Μου θυμίζει , τότε που μέναμε στο σπίτι ώρες ολόκληρες αγκαλιά κάτω από τα σκεπάσματα δίχως να μας νοιάζει τι συνέβαινε έξω , ακούγοντας τις στάλες της βροχής να σκάνε με δύναμη στα τζάμια . Μου θυμίζει , όταν βλέπαμε ταινίες τρόμου αγκαλιασμένοι στον καναπέ και τρώγαμε σποράκια ... Μου θυμίζει , εσένα στο σπίτι μου ... στο κρεββάτι μου ... μες στο σκοτάδι να μου λες ότι δεν είχες κόψει τα ναρκωτικά και εμένα να μη το πιστεύω ή μήπως να μη θέλω να το πιστέψω ; Τις λέξεις που μου ΄λεγες τότε ... " αν μ΄αφήσεις , εγώ τελείωσα ... θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω ... " .

   Να ΄ξερες , πόσες σκέψεις έρχονται και μπαίνουν με το έτσι θέλω σ΄ αυτό το γαμημένο κεφάλι μου που απορώ πόσα μπορεί να αντέξει ακόμη ! Πότε , θα σταματήσει να χωράει θύμισες ώστε αυτόματα να πάψω να νοιώθω και να πληγόνομαι ... Θυμάσαι , εκείνο το βράδυ που τσακωθήκαμε στο σπίτι μου ;  Έφυγες , για να πας να πάρεις μια φόρμα ώστε να κοιμηθείς εκεί κι όταν γύρισες δεν ξαναήρθες κοντά μου . Απλά , μου έστειλες ένα μήνυμα μέσα στο οποίο μου έγραφες πως τα κλειδιά μου τα είχες αφήσει στην εξώπορτα ... Έφυγα , σαν τρελή και ήρθα στο σπίτι σου , μα , δεν ήσουν εκεί . Έφυγα και ξαναήρθα ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές κι όταν τελικά επέστρεψες , μου είπες να φύγω ... Πρώτη φορά , σε είχα δει έτσι .

   Ήταν εκείνη η φορά που κατάλαβα ό,τι με αγαπούσες πραγματικά και πολύ ... Σε έβλεπα , να κλαίς και να φωνάζεις και από τη μια πονούσα με τον πόνο σου κι από την άλλη χαιρόμουν που σε έβλεπα επιτέλους να νιώθεις και να το δίχνεις ... Δεν έφυγα ... Θυμάσαι ; Έμεινα έξω στην βροχή , καθισμένη στα σκαλοπάτια να περιμένω και να προσέχω μη φύγεις . Μη πάρεις το αμάξι και κάνεις καμμιά τρέλα από τις συνηθισμένες σου ...

   Θυμάσαι , εκείνο το απόγευμα στο ενυδρείο ; Όταν φύγαμε , πήγαμε στο σπίτι και παραγγείλαμε με εκείνη να φάμε και μετά στην ταράτσα του Γιώργου . Φαγητό και κρασί ... Θυμάσαι , άραγε ; Ξέρω , πως θυμάσαι κι ας προσπαθείς να ξεχάσεις όπως εγώ , μα , κανείς δεν τα καταφέρνει τόσο όσο θα ήθελε ίσως ... Θυμάμαι πολύ περισσότερα απ΄όσα έχω ή προσπαθώ να ξεχάσω . Ξέρεις , ενώ προσπαθώ τόσο πολύ , πονάω όταν τα καταφέρνω να ξεχάσω οτιδήποτε ...

   Πονάω , που δεν θυμάμαι πως πίνεις τον καφέ σου ... Θαρρώ , μέτριο ... μα , δεν θυμάμαι ρε γαμώ το ! Θυμήθηκες , όταν χωρίσαμε να πάρεις τα χαλιά από το καθαριστήριο ; Έπρεπε , να τα πάρεις τον Οκτώβρη ... Θυμάσαι ; Όταν χωρίσαμε και μέναμε ακόμη μαζί ήθελες να κοιμάσαι στον καναπέ κι εγώ περίμενα να κοιμηθείς για να γύρω το κεφάλι μου στα πόδια σου και να κοιμηθώ κοντά σου , θυμάσαι ; Ένα ξημέρωμα , μου έστειλες και μου είπες ενώ είχα φύγει από το σπίτι μας πως πονούσες όσο εγώ , θυμάσαι ; Είχες πει πως θα μ΄ αγαπάς για πάντα ... θυμάσαι ; Eίχα πεί πως ό,τι κι αν συμβεί θα σ΄αγαπώ ... θυμάσαι ; Εγώ , θυμάμαι ... Εσύ ... θυμάσαι ;


Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

Σκάσε ...

father ....jpg

   Έχω τόσα να σου πω . Ίσως , περισσότερα απ΄ όσα νιώθω την ανάγκη να πω στον οποιοδήποτε άλλο . Δεν ξέρω , γιατί μετά από τόσα χρόνια επέλεξα αυτό το είδος έκφρασης να σου μιλήσω . Ίσως , γιατί σκέφτομαι τον τρόπο με τον οποίο θ΄ αντιδρούσες εάν σου μιλούσα ενώ θα σε κοίταζα στα μάτια , ίσως πάλι γιατί κάπου μέσα μου ξέρω πως δεν θ΄ άλλαζε τίποτε απολύτως ...

   Λένε , πως υπάρχουν πολλά είδη σχέσης κι εγώ το πιστεύω απόλυτα αυτό . Ένα απ΄ αυτά είναι η σχέση αγάπης - μίσους . Αν κάποιος μου ζητούσε να περιγράψω την σχέση μου μαζί σου , αυτή ακριβώς την ταμπέλα θα της τοποθετούσα ξέρεις ... Γιατί , όσο σε αγαπάω , άλλο τόσο σε μισώ ... Πονάω που το παραδέχομαι , μα , αυτή είναι η αλήθεια μου κι απόψε μονάχα αλήθειες έχω να σου πω ...

   Με το που άρχισα να γράφω , μου ήρθε μια εικόνα στο μυαλό μου . Δεν ξέρω πως , μα , ούτε και το γιατί . Τότε , που ήμουν μια σταλιά ... Με κρατούσες στα χέρια σου και με σήκωνες ψηλά κι εγώ γελούσα τόσο πολύ θεέ μου ... Μόνο , μαζί σου ... Ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρούσε να το πράξει , σύντομα το μετάνιωνε καθώς έκλαιγα ασταμάτητα , μέχρι που με έπαιρνες και πάλι στα χέρια σου εσύ και μ΄ έβαζες να καθίσω στους ώμους σου κι εγώ καμάρωνα θυμάμαι από ΄κει ψηλά γιατί ένιωθα πως όλος ο κόσμος εκεί κάτω ήταν δικός μου μιας και φάνταζε τόσο μικρός στα παιδικά μου μάτια και στη μεγάλη φαντασία μου ...

   Έχω τόσο όμορφες και τόσο τρομαχτικά άσχημες αναμνήσεις από ΄σένα ... Έχω τόσο πολλά να σου πω , μα , φοβάμαι πως δεν θα το κατορθώσω για άλλη μια φορά αφού το μέσα μου κοιμάται άδειο πια ... Έχω αλήθειες , που δεν θα άντεχες ν΄ ακούσεις και ψέμματα που ποτέ δεν θα σου πω . Όχι , ψέμματα . Ποτέ ξανά ψέμματα ... Μονάχα αλήθειες κι ας πονάνε όσο πονούσε το παιδικό κι απροστάτευτο κορμί μου στα χέρια σου τις ώρες εκείνες που από ψηλά τα λόγια και οι πράξεις σου με έριχναν στον πάτο ...

   Σκάσε και άκου τώρα . Σκάσε να καταφέρουν οι λέξεις μου να φτάσουν σαν ήχος σε ΄σένα γιατί φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να βρω ποτέ ξανά την δύναμη και το θάρρος να σου πω πως σε μισώ που με έκανες να νιώθω αυτό το γαμημένο συναίσθημα για ΄σένα . Σκάσε και στάσου προσοχή μαλάκα όπως στεκόμουν εγώ τόσα χρόνια μπροστά σου σαν στρατιώτης και όχι σαν παιδί !

   Μη βγάλεις άχνα και μην ανάψεις φως . Θέλω , να στέκεσαι γυμνός μπρος στην αλήθεια μου . Θέλω , να σε νιώθω να τρέμεις όπως έτρεμα εγώ κάθε που μια λέξη έβγαινε απ΄ το βρωμόστομά σου ! Σκάσε και μείνε ακίνητος να με κοιτάς δίχως καν να ανασαίνεις ... δεν θέλω , να ζεις όσο σου μιλάω . Μη φοβάσαι ρε ! Λίγα λεπτά μπροστά στα χρόνια που μου πήρες είναι ένα γαμημένο τίποτα ! Σκάσε και διάβασε και κλάψε για ό,τι τώρα εγώ γράφω μηχανικά με τα δάχτυλά μου να πληκτρολογούν τρέμοντας μικρές λέξεις ...

   Σκάσε και διάβαζε δυο λέξεις να σου λένε πως σε μισώ για όλα εκείνα που με ανάγκασες να ζήσω δίχως να βγάζω μιλιά χρόνια ολόκληρα και αναπνέοντας κάτω απ΄ την ίδια στέγη τον ίδιο αέρα με ΄σένα . Σκάσε και διάβαζε με προσοχή και ταπεινότητα την κάθε μου λέξη που με πόνο ψυχής αφήνω εδώ μέσα όπως άφησα το αίμα μου , τα όνειρά μου κι ολόκληρο το είναι μου στο σπίτι που γεννήθηκα , μεγάλωσα και πέθανα . Γιατί , πέθανα εκεί μέσα και ξαναγεννήθηκα έξω απ΄ αυτό και μακριά σου ...

   Σκάσε και διάβαζε να σου λέω πως είμαι υπερήφανη , μα , συνάμα ντρέπομαι για εσένα . Ξέρω , πως τούτα τα δυο είναι συναισθήματα καθόλου ταιριαστά μεταξύ τους , μα , μια αλήθεια μου είναι κι αυτό ... Είμαι , υπερήφανη που ενώ έχασες τον πατέρα σου προτού ακόμη γεννηθείς και τα δυο αδέρφια σου χρόνια  αργότερα , καθώς επίσης και την μάνα σου , εσύ στάθηκες στα πόδια σου και πάλεψες για εσένα , για εκείνη και για εμάς . Μα , νοιώθω και ντροπή που ενώ κουβαλάς αυτό τον βαρύ τίτλο δεν ντράπηκες να σκοτώνεις κάθε δευτερόλεπτο , λεπτό , ώρα , ημέρα , μήνα και χρόνο τα όνειρά μου και το ανύπαρκτο εγώ μου !

   Θέλω , να σε ρωτήσω απόψε κι ας ξέρω πως δεν θα λάβω απάντηση ... Πες μου , μα , πες μου ειλικρινά τα βράδια που κοιμάσαι οι τύψεις και οι ενοχές είναι εκείνες που δεν σ΄ αφήνουν να ηρεμήσεις και σπαρταράς σαν ψάρι έξω απ΄ το νερό και σαν μωρό παιδί μακριά από την αγκαλιά της μάνας του βγάζοντας κραυγές ;

   Πες μου σε παρακαλώ , γιατί χρόνια τώρα πιστεύω πως είμαι η μόνη που δεν μπορώ να κοιμηθώ . Φοβάμαι , ξέρεις . Φοβάμαι , να κλείσω τα μάτια μου μήπως έρθει το πρωί κι εκείνα δεν υπακούσουν στην εντολή του ήλιου να ανοίξουν . Φοβάμαι , ακόμη και τώρα τέσσερα χρόνια μετά που μένω μόνη . Φοβάμαι , μήπως την νύχτα εκεί που το σώμα αναπαύεται αποκτήσει ξανά σημάδια και αποτυπώματα απ΄ τις παλάμες που με έσφιγγαν με λαχτάρα σαν μωρό παιδί λες και φοβόντουσταν μήπως τους πάθω τίποτα και γίνω στάλες από βροχή και τους χαθώ στις ματωμένες χούφτες ...

   Σε μισώ που με ανάγκασες να αφήσω όνειρα στη άκρη και τον εαυτό μου να τα κοιτά ανήμπορος πια να τα αρπάξει και να τους δώσει πνοή . Θυμάμαι , να πηγαίνω δημοτικό , να σχολάω , να δουλεύω και από την κούραση να πέφτω να κοιμάμαι μες στ΄ αμάξια ή κάτω απ΄ τους πάγκους . Μετά , να ξυπνώ στο σπίτι και να αναλαμβάνω τον ρόλο της μητέρας μικρό παιδί και ο μόνος χρόνος που αφιέρωνα σε εμένα και στα θέλω μου να είναι εκείνος που τα χέρια μου γέμιζαν χρώματα και η σκέψη μου θέλω για την σχολή καλών τεχνών ... Πόσο όμορφα ένιωθα όταν άκουγα απ΄ τα χείλη των δασκάλων να μου λένε πως έχω ταλέντο και πως δεν πρέπει να το αφήσω ... Πόσο άσχημα νιώθω που το άφησα για να μη με σκοτώσεις όπως είπες ...

   Σκάσε και διάβαζε τον πόνο και την θλίψη πίσω απ΄ τις λέξεις μου . Σκάσε και μείνε ακίνητος ώστε τα δάκρυά μου να κατορθώσουν να φτάσουν σε ΄σένα και να ποτίσουν με τύψεις ανίκητες τον γαμημένο εγωισμό σου ! Σκάσε και διάβαζε λοιπόν τώρα που βρήκα το θάρρος να σου πω πως σε μισώ που έχεις χρόνια να δουλέψεις και έχεις λιώσει σε μια πολυθρόνα αφήνοντας εκείνη να λιώνει 40 χρόνια για να σε ταΐσει και να σε κάνει άνθρωπο ... Σκάσε και διάβαζε να σου λέω πως σε μισώ που έχει διαλυθεί η οικογένειά μας και που έχω τόσο καιρό να μιλήσω και να δώ τα αδέρφια και τ΄ ανήψια μου γιατί είσαι μεγάλος για να παραδεχθείς τα λάθη σου και να ζητήσεις συγγνώμη γι΄ αυτά ...

   Σκάσε λοιπόν και διάβασε με . Εγώ , είμαι εδώ μέσα . Σε κάθε λέξη μπρος και πίσω απ΄ αυτήν είμαι εγώ που σου φωνάζω όπως εκείνο το βράδυ που σου είπα καθώς εσύ μ΄ όλη σου την δύναμη σκότωνες τα όνειρα μου " .... έλα , χτύπα με όσο πιο δυνατά μπορείς ! Έλα , αντέχω να σε βλέπω πατέρα να χτυπάς εμένα το παιδί σου ... " .

   Σκάσε και διάβασε την σιωπή μου γιατί μονάχα αυτή μου έμεινε τώρα πια ... πατέρα ...


Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Έχω τόσα να σου πω ...

fallen angel.jpg

   'Εχω τόσα να σου γράψω ... Είναι τόσα πολλά εκείνα τα οποία θέλω απόψε να μοιραστώ μαζί σου που δεν ξέρω πως ν΄ αρχίσω και πως να τελειώσω . Είχα πεί πως δεν θα έγραφα ποτέ ξανά για εσένα και κράτησα τον λόγο μου τόσους μήνες , μα , τώρα θέλω να σου μιλήσω . Πάντα , μιλούσαμε εμείς οι δυό , θυμάσαι ; Όταν δεν ήμασταν καλά μέσα μας , καθόμασταν ο ένας δίπλα ή απέναντι από τον άλλο και μιλούσαμε για οτιδήποτε μας απασχολούσε . Όταν ερχόντουσταν εκείνες οι στιγμές , μέναμε στο σπίτι ή πηγαίναμε βόλτα με το αμάξι όσο πιο μακριά και έρημα γινόταν ... Μιλούσαμε για ώρες πίνοντας αλκοόλ και ακούγοντας μουσική ενώ στο τέλος πάντα καταλήγαμε με δάκρυα στα μάτια , αγκαλιασμένοι και κάνοντας έρωτα .

   Θυμάμαι , τόσο έντονα αυτές τις βόλτες μαζί σου που κάθε που έρχονται στο νου είναι σαν να τις ζω και πάλι από την αρχή . Θυμάμαι , τότε που είχα αρρωστήσει . Είχες γυρίσει από την δουλειά κουρασμένος . Έφαγες και κοιμήθηκες . Εγώ , έμεινα να χαζεύω στην t.v και να κλαίω δίχως να ξέρω το γιατί . Ο γνωστός κόμπος στο λαιμό έσφιγγε ολοένα και περισσότερο και αυτό το γαμημένο συναίσθημα που ένιωθα δεν έλεγε να φύγει με τίποτα . Ξάπλωσα δίπλα σου , μα , όχι για πολύ . Όσες φορές κι αν το προσπάθησα μήπως παρ ελπίδα με πάρει ο ύπνος , δεν τα κατάφερα . Πάντα , κατέληγα στο μπαλκόνι να κοιτάζω στο λιμάνι και να κλαίω ...

   Θυμάμαι , εμένα . Εμένα , να περπατώ στο γρασίδι με γυμνά πόδια και στο ένα απ΄ αυτά φορεμένο ένα βραχιόλι στον αστράγαλο , μ΄ ένα λευκό , αέρινο φόρεμα και τα μαλλιά μου ελεύθερα να φθάνουν ως τη μέση όπως τώρα , να τα παίρνει ο αέρας ... Ήμουν τόσο χλωμή , μα , τόσο όμορφη παράλληλα και ήρεμη ... Θυμάμαι , να μου απλώνω το χέρι στην άλλη πλευρά του μπαλκονιού κάπου στο τίποτα κι εσένα να ξυπνάς και να με ρωτάς γιατί κλαίω ...

   Δεν έχω κλάψει πιο πολύ ως τώρα στη ζωη μου ούτε για τον χωρισμό μας , ούτε για θάνατο καν . Με ρωτούσες συνεχώς γιατί έκλαιγα κι εγώ σου έλεγα ό,τι δεν ήξερα το γιατί παρακαλόντας σε να το σταματήσεις ... Είχα καθήσει στον καναπέ και έκλαιγα δίχως σταματημό ενώ εσύ με κοιτούσες ανήμπορος να κάνεις οτιδήποτε για να λήξει το μαρτύριό μου . Λίγο πριν πας στη δουλειά , μου πρότεινες να πάμε μια βόλτα . Σου είπα αμέσως το ναι δίχως δεύτερη σκέψη . Δεν άλλαξα καν . Δεν είχα τη δύναμη ούτε καν για κάτι τόσο απλό . Έμεινα , με την μαύρη φόρμα σου και την γαλάζια ζακέτα σου ...

   Μπήκαμε στο αμάξι και κάναμε κύκλους στο κέντρο . Θυμάμαι , τον κόσμο να με κοιτάζει πίσω από το τζάμι κι εμένα να παρακαλώ από μέσα μου να με πας σε μια εκκλησία . Δεν ήθελα , να σου το ζητήσω . Δεν ξέρω γιατί . Ίσως , ντρεπόμουν  ή σκεφτόμουν το πως θα το πάρεις . Μετά από λίγη ώρα βρέθηκαμε στη εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στα Σπήλια . Όταν σταμάτησες , έκλαιγα ακόμη πιο πολύ . Ήταν σαν να ΄χες μπεί μέσα μου και να ΄χες διαβάσει το θέλω μου εκείνη τη στιγμή , μα , όχι ακριβώς ... Γιατί , εγώ , ήθελα να πάω σε μια άλλη εκκλησία και να μπώ μέσα σ΄ αυτήν να προσκυνήσω . Βλέπεις , στην Αγία Ειρήνη πάντα η πόρτα ήταν κλειδωμένη ...

   Όταν κατεβήκαμε απ΄ τ΄ αμάξι το εξακριβώσαμε αφού η πόρτα δεν άνοιγε . Έτσι , μου είπες να δοκιμάσουμε μήπως ανοίξει η πίσω και εγώ προσπάθησα δίχως να περιμένω να ανοίξει για να ΄μαι ειλικρινής ... Μα εκείνη άνοιξε κι εγώ πέρασα την πόρτα της κάνοντας τον σταυρό μου και πέφτοντας στο πάτωμά της άθελά μου ... Τα γόνατά μου είχαν λυγίσει όπως ποτέ άλλοτε ... Θυμάμαι , να έχεις τρομάξει και να μου ζητάς να σηκωθώ ενώ εγώ σου ΄λέγα να μ΄ αφήσεις όπως κι έκανες . Βγήκες για λίγο έξω κι έμεινα εγώ εκεί μόνη μαζί της να την κοιτάζω μες στα μάτια και να της μιλώ , να την παρακαλώ να με βοηθήσει ...

   Έχουμε κάνει τόσες βόλτες μαζί βόλτες όπως αυτή κι άλλες διαφορετικές ... Έχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί και χώρια ... Έχω τόσα πολλά να σου πω ... Μα , δεν θα το κάνω ! Θα σου πω μονάχα πως μετά απο ένα χρόνο που έχουμε χωρίσει εγώ ακόμη σε ξεπερνάω . Εγώ , ακόμη προσπαθώ να ξεχάσω ... Κάθε ΄μέρα λίγο - λίγο σε αφήνω πίσω μου κι ας είναι δύσκολο κι ας πονάω κάθε που ξεχνώ κάτι από ΄σενα , κάτι από εμάς . Πονάω που δεν θυμάμαι πως πίνεις τον καφέ σου ... Νομίζω , μέτριο ... δεν θυμάμαι ! Δεν είμαι σίγουρη για τίποτε πια ...

   Πονάω , που σε βλέπω να μένεις εδώ για καλοκαίρι ενώ πάντα έκανες σαν τρελλός για να φύγεις . Πονάω , που με έκανες να μπορώ να δώσω το κορμί μου , μα , όχι την ψυχή και όλο μου το είναι ή ό,τι έχει απόμεινει από αυτό ... Με πονάει που διάφοροι άντρες νοιάζονται για ΄μενα και που εγώ δεν δίνω δεκάρα γι΄ αυτούς ... Όχι , γιατί δεν θέλω , μα , γιατί δεν μπορώ ... Νιώθω , πως δεν μπορώ να νιώσω ... Εγώ , που με ένα απλό λουλούδι έκλαιγα από συγκίνηση τώρα με ολόκληρη ανθοδέσμη μένω αδιάφορη να την πετώ στην άκρη δίχως ούτε καν να μ΄αγγίζει το τι αιθάνεται ο άλλος ... Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως όποιος με κάνει να νιώσω ξανά θα είναι πολυ μεγάλος μάγκας ...

   Έχω τόσα να σου πω , μα , δεν θα το κάνω . Θα σου πω μονάχα ό,τι δεν θέλω να σε βλέπω μπροστά μου όχι μόνο γιατί δεν το αντέχω , αλλά γιατί όπως είχες πεί εμείς οι δυο ξέρουμε και ξέρουμε πως για να ξεπεράσουμε όλο αυτό που ζήσαμε πρέπει να μείνουμε μακριά ο ένας απο τον άλλο αν και πολλές φορές η απόσταση δεν συμβάλλει στο να ξεχάσουμε αλλά στο θυμηθούμε ότι αφήσαμε πίσω μας ή ότι βίαια μας πήραν . Θέλω , να σου πω πως θέλω να ζήσω . Θέλω , να νιώσω και να δώσω κι ας χάσω κι ας φοβάμαι . Ναι , φοβάμαι . Εσύ , με έκανες να φοβάμαι και να μη μπορώ να εμπιστευτώ . Εσύ , με έκανες να συγκατοικώ σε ένα σπίτι συντροφιά με την μοναξιά . Εσύ , με έκανες να την επιλέξω και να ζω και να κοιμάμαι μαζί της ακόμη κι αν ένα άλλο σώμα βρίσκεται πλάι στο δικό μου ...

   Ξέρεις , κάποιος μου είπε χθες πως δεν θα χρειαστεί να απαρνηθώ την μοναξιά μου , ούτε να παλέψω . Είπε , πως δεν είμαι έτοιμη ακόμη και πως όταν νιώσω έτοιμη δε θα το καταλάβω καν ... απλά , θα συμβεί ... Αυτό , λοιπόν θέλω να σου πω και να σ΄ αφήσω . Θέλω , να σου πω ένα ευχαριστώ για όλες εκείνες τι βόλτες που κάναμε μαζί και να σου πω πως τώρα πια θέλω να τις κάνω μόνη μου . Όχι , με εσένα ούτε και με την συντροφιά της μοναξιάς μου , αλλά , με κάποιον άλλο συνταξιδιώτη που θα με κάνει να αισθανθώ όσα ξέχασα στην προσπάθειά μου να σε ξεχάσω ... Σ΄ αφήνω τώρα . Η ώρα , πέρασε δίχως καν να το καταλάβω . Ξέρω , πως είσαι κάπου εκεί και έχεις στο πλάι σου μια τεκίλα πορτοκάλι ενω στα χείλη σου σιγοκαίει ένα τσιγάρο ... Ξέρεις , κάτι ; Λυπάμαι ... λυπάμαι , πάρα πολύ ! Όχι , για τίποτε άλλο πέρα απ΄ το ό,τι έχω τόσα να σου πω και ποτέ δεν θα τα μάθεις ...


Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008

Με πονάει ρε μαμά ...

fallen angel ....jpg

   Μαμά , θέλω να σου μιλήσω απόψε ... Θέλω , να σου πω ό,τι απλά δεν μπορώ γιατί φοβάμαι πως δεν θα καταλάβεις ... Όπως , τότε στην Δ΄ δημοτικού ... Θυμάσαι ; Είμαι , σίγουρη πως όχι . Όμως , εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν , αυτή η νύχτα θα μείνει καρφωμένη στον τοίχο του μυαλού μου για πάντα με το πιο έντονο χρώμα να μου θυμίζει ό,τι δεν θέλω να θυμάμαι μαμά ... Γιατί , θυμάμαι . Θυμάμαι , τα αδέρφια μου και τον πατέρα μου στο σαλόνι να παρακολουθούν τηλεόραση κι εσένα στο δωμάτιό σου , καθιστή στην παλιά , ξύλινη καρέκλα της ραπτομηχανής ... Θυμάμαι και ΄μένα ... Με θυμάμαι , καθιστή στο κρεββάτι να σε κοιτώ και να θέλω να σου μιλήσω για ό,τι τότε φοβόμουν ... Τον θάνατο .

   Θυμάμαι , τις λέξεις να βγαίνουν με δισταγμό από τα χείλη μου . Σκεφτόμουν ΄μέρες το πως να σου το πω . Αναρωτιόμουν , τι λέξεις έπρεπε να βρω και σε τι σειρά να τις βάλω ώστε να να έφτιαχνα μια πρόταση από την οποία θα μπορούσα να σου πω τα συναισθήματά μου . Μετά από κόπο για το παιδικό μου μυαλό τις βρήκα και οι λέξεις έγιναν μια τρεμάμενη φωνή που δεν κατάφερε να σε συγκινήσει όμως , όπως ούτε και να καλύψει τον ήχο εκείνο της ραπτομηχανής και της βελόνας που τρυπούσε το ύφασμα και μαζί όλο μου το είναι ...

   Ακόμη , λέξεις ψάχνω μαμά . Ακόμη , μετά από το πέρασμα τόσων χρόνων . Ακόμη ψάχνω να βρω ένα τρόπο να σου πω ό,τι φοβάμαι . Ένα τρόπο που θα το καταλάβεις όμως . Θα καταλάβεις το πόσο μεγάλη ανάγκη έχω την αγκαλιά και την κατανόησή σου . Μα , μάταια ... Ό,τι κι να πω κι ό,τι κι αν κάνω , τίποτε δεν σε κάνει να καταλάβεις αυτό που τόσο προσπαθώ να σου πω . Δεν είμαι καλά μαμά ... Σου το ΄χω πει και δείξει τόσες φορές όμως εσύ δεν λες να το πιστέψεις ή δεν θέλεις ... δεν ξέρω ! Βλέπεις , έχεις μεγαλώσει στο χωριό και το μέσα σου αν και πλησιάζεις στα 60 είναι τόσο αγνό ακόμη που πιστεύεις ό,τι παντού υπάρχει αγάπη και πως εάν υπάρχει ένα πιάτο φαγητό μπροστά μου τότε αυτό σημαίνει πως είμαι και καλά μέσα μου ... Μα , δεν είναι έτσι ρε μαμά ... Δεν είναι έτσι και πρέπει να το καταλάβεις πριν να είναι αργά . Γιατί , σήμερα παρ ολίγο να είναι μαμά κι ας μη το ξέρεις ίσως γιατί ζήτησα να μη σου πουν τίποτα .

   Ναι , μαμά ... Ξέρω . Ούτε κι εγώ φανταζόμουν ποτέ ό,τι θα ερχόταν η στιγμή που μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας θα βρισκόμουν μπροστά από μια οθόνη να σου γράφω κάτι που δεν θα διαβάσεις ποτέ ... Να όμως , που το κάνω ! Το κάνω γιατί η ανάγκη μου να σου μιλήσω είναι τόσο μεγάλη που ο συνηθισμένος κόμπος στο λαιμό γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικός και δεν τον αντέχω άλλο πια !!! Πριν από λίγες μόλις ώρες βρέθηκα στο πάτωμα του σπιτιού μου κρατώντας στο ένα χέρι ένα μπουκάλι νερό και στο άλλο τα χάπια ... Αυτή τη φορά δεν φοβήθηκα . Δεν δείλιασα . Δεν σε σκέφτηκα . Δεν άφησα τον εαυτό μου να σκεφτεί τίποτε άλλο πέρα από εκείνον ... Δεν είδα φως , ούτε περπάτησα μέσα σε τούνελ . Δεν είδα κανένα χέρι να ζητάει να του δώσω το δικό μου , μα , ούτε και κάποιο άλλο να το αρπάζει με βιαιότητα ... Είδα , απλά , τον εαυτό μου να περιμένει να σβήσει έχοντας ήδη τα μάτια μου κλειστά ... Τόσο πολύ το ήθελα ! Μα , ο ήχος από το χτύπημα στην πόρτα δεν μ΄ άφησε να τα κρατήσω κλειστά για πάντα ...

   Ήρθε , ο μπαμπάς μαμά ... Ναι , ο μπαμπάς . Εκείνος , που κάποτε θέλησε να με σκοτώσει τώρα είχε έρθει να με βοηθήσει και το έκανε με τον δικό του τρόπο . Μα , δεν μου αρκεί ρε μαμά ... Τίποτε , δεν μου αρκεί πια θαρρώ ... Ούτε καν αυτή η γαμημένη λέξη που πέρυσι αν και απεχθανόμουν ήθελα να την ακούσω . Αυτό το " όλα θα πάνε καλά " ... Το άκουσα τόσες φορές σήμερα ως τώρα όπως και το ό,τι ο τρόπος που αντιμετώπισα την κατάσταση ήταν ανώριμος ... Τι, λες ρε κοπελιά ; Αυτό , ήθελα να πω στην απέναντι γραμμή του τηλεφώνου ... Ήθελα , να της πω ό,τι έχει πολύ μεγάλο θράσος για να το λέει εκείνη σε ΄μένα και μετά από τόσα όσα έχω περάσει . Ναι , γιατί κάποιοι που τα βρίσκουν όλα έτοιμα και έχουν μάθει να πατούν επί πτωμάτων για να ανέβουν τα σκαλιά πιο γρήγορα ενώ άλλοι τα ανεβαίνουν έπειτα από πολύ κόπο και ιδρώτα έχουν πολύ μεγάλο θράσος ρε φίλε και γλώσσα επίσης !!!

   Με πονάει αυτό ρε μαμά . Με πονάει να βλέπω κοριτσάκια και αγοράκια να τα έχουν όλα στο χέρι και να κρέμονται από την φούστα της μαμάς και το παντελόνι του μπαμπά για να μην εκφραστώ όπως έχω μάθει !!! Με πονάει να έχουν την δυνατότητα να σπουδάσουν και να μη την εκμεταλλεύονται . Να μην αρπάζουν την ευκαιρία από τα μαλλιά και να ζουν το όνειρο ! Ναι , με πονάει ! Με πονάει να θέλω να σπουδάσω και να μη το κάνω όχι γιατί δεν έχω όνειρα αλλά γιατί δεν έχω αυτή την οικονομική δυνατότητα που έχουν αυτοί οι άλλοι και που για να την αποκτήσω πρέπει να γαμηθώ στη δουλειά για να μαζέψω χρήματα που πάντα θα ξοδέψω στο κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στον δρόμο μου ... Με πονάει που κάποιοι νομίζουν πώς μπορούν να αγοράσουν την ψυχή μου και με πονάει ακόμη πιο πολύ που με ανάγκασαν να προσπαθώ να την δώσω αφιλοκερδώς στον διάολο ... Α , ρε μάνα πόσο με πονάει ...

  Με πονάει ρε μαμά ... Με πονάει να παλεύω για μια ζώη που δεν ζήτησα να ζήσω και που δεν ονειρεύτηκα ! Μια ζωη δίχως την οικογένειά μου δίπλα μου και τα όνειρά μου σε μια μικρή σκληρή πραγματικότητα ... Α , ρε μαμά πόσο πονάει ...


Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

Εδώ , είμαι ακόμη ρε ...

ANGEL.gif

   Εδώ , είμαι ακόμη ρε ... Ναι , το ξέρω πως χάθηκα . Εξαφανίστηκα απ΄ όλους και απ΄ όλα . Κρύφτηκα , από  τον ίδιο μου τον εαυτό . Μα , το ΄χα ανάγκη , κατάλαβέ με ... Κοίτα ! Είμαι , ακόμη εδώ σου λέω ! Κλαίω , γελάω , πονάω , φωνάζω , πέφτω , σηκώνομαι και συνεχίζω ... Συνεχίζω , να υπάρχω και να προσπαθώ να μαζέψω κομμάτια . Να συγκεντρώσω όση δύναμη μου έχει απομείνει και να βγω και πάλι στην επιφάνεια . Να αποφυλακιστώ απ΄ τα δεσμά σου . Να περάσω την πύλη , να σηκώσω ψηλά το βλέμμα , να πάρω μια βαθιά ανάσα , να κοιτάξω για μια τελευταία φορά στο πίσω και στο τότε μου και να απομακρυνθώ . Να τρέξω με ταχύτητα φωτός , να φύγω , να χαθώ . Να χάνομαι και να φωνάζω καθώς θα σβήνω την μορφή μου αφήνοντας τα χνάρια από τα βήματά μου πώς δεν πουλιέμαι ρε ... Ναι , δεν πουλιέμαι !!! Γιατί , εγώ , έχω ψυχή ρε και καρδιά ... τ΄ ακούς ; Είχα ανάγκη να στο πω .

   Έχει περάσει τόσος καιρός κι όμως τα λόγια αυτά ηχούν ακόμη στ΄ αυτιά μου σαν να ΄μαι τώρα ΄δα στην γραμμή του τηλεφώνου και η μάνα σου στην άλλη ... " Πες μας τουλάχιστον , πόσο κοστίζουν τα πράγματά σου , τι λεφτά θες , όσα κι αν είναι θα στα δώσουμε αρκεί να φύγεις και να τελειώσει εδώ αυτή η ιστορία ... " . Κι εγώ , δεν είπα τίποτε . Δεν την έβρισα . Δεν της φώναξα . Έμεινα εκεί να σιωπώ . Εγώ και η υπερηφάνεια μου . Γιατί , εγώ , μπορεί να μην έχω μια επιχείρηση , ένα τεράστιο σπίτι και χρήματα για να προτείνω να αγοράζω συνειδήσεις , αισθήματα και αγάπες , αλλά , έχω αξίες ...

   Τόσοι μήνες πέρασαν . Μη με ρωτήσεις πόσοι ακριβώς . Ξέχασα , να μετρώ . Ή μάλλον αρνούμαι να μετρώ . Δεν θέλω . Για ΄μένα ο χρόνος σταμάτησε εδώ και καιρό να κυλάει . Μέχρι και το ρολόι ... Θυμάσαι ; Ναι , το ρολόι . Δεν κινούνται οι δίχτες του κι εγώ δεν ξέρω γιατί το φορώ ακόμη στον καρπό μου ... Μα , είμαι ακόμη εδώ ρε ... Και συνεχίζω να παλεύω για το κάθε τι , για την πιο μικρή μου επιθυμία μέχρι το μεγαλύτερό μου όνειρο ... Γιατί , έτσι έχω μάθει εγώ . Όταν πέφτω στις λάσπες να σηκώνομαι βάζοντας δύναμη στις παλάμες μου και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου χαρίζοντας στον πόνο που με καμαρώνει απ΄ το απέναντι πεζοδρόμιο , το πιο γλυκό χαμόγελό μου ... Έτσι , έχω μάθει εγώ ρε ! Έτσι έχω μάθει ...

... Να μην πουλιέμαι και να ΄μαι πάντα εδώ ρε ...

 

   Μπορεί για εμένα ο χρόνος να αρνείται να αλλάξει ώρες και φορές , αλλά , για όλους εσάς που ζείτε πλέον στο 2008 σας εύχομαι , απλά , το καλύτερο και για τον κάθε ένα ξεχωριστά να γίνει μια μικρή αλήθεια το πιο μεγάλο του όνειρο ... Δεν ξέρω τι άλλο να σας πω ... Ένα ευχαριστώ . Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις επισκέψεις σας κι ας ξέρετε οι περισσότεροι ό,τι όσοι αφήσετε κάποιο σχόλιο ενδεχομένως να αργήσετε να λάβετε απάντησή μου ... Έιναι ωραία όταν είσαι μόνη να σου χτυπάει κάποιος την πόρτα έστω και με αυτό τον τρόπο ... Να είστε όλοι καλά ...

Profile

anastacia_fa ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ
Το προφίλ μου

'' Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης , ο πλαστουργός της νιάς ζωής , εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής ... '' .

Ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs