00:20 μμ. Περασμένα μεσάνυχτα λοιπόν κι εγώ βρίσκομαι γι΄ άλλη μια φορά μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή να αφήνω σκέψεις ... Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και ο ήχος από το " Αντίο " - Sanjurno μου κάνουν συντροφιά κι αυτό το βράδυ ... Πάνε μόλις λίγες ημέρες από εκείνο το βράδυ που μιλούσα για εσένα ή καλύτερα για εμάς σε κάποιο άτομο ... Θα ΄ταν τέτοια ώρα περίπου αν θυμάμαι καλά . Ίσως λίγο νωρίτερα , ίσως λίγο αργότερα ... Άλλο ένα βράδυ που πέρασε με το κρασί να κυλά στις φλέβες μου και τα χείλη μου να υφαίνουν λέξεις γεμάτες πόνο ενώ το μυαλό γέμιζε από εικόνες εμάς των δυό μαζί ... Με ρώτησαν για εσένα κι εγώ άρχισα να μιλώ ... Θυμάμαι , να λέω " Ξέρω , πώς όσος καιρός κι αν περάσει , ακόμη κι αν περάσουν χρόνια ολόκληρα εκείνος θα ψάξει να με βρεί , να μου μιλήσει ... Δεν ξέρω , τον τρόπο που θα το κάνει , μα , θα το κάνει και ξέρω πώς αν δεν το ΄χει κάνει κάνει ακόμη είναι λόγω των οικογενειών μας ίσως αλλά και γιατί μας είναι δύσκολο ... αφάνταστα , τρομαχτικά δύσκολο ... " .
Δεν πέρασαν πολλές ημέρες και για άλλη μια φορά ό,τι είπα έγινε μια μικρή αλήθεια ... Χθές το μεσημέρι , μπήκα να τσεκάρω τα e-mail μου μιας και περίμενα ένα συγκεκριμένο . Εδώ και ΄μέρες κάθε που τα τσέκαρα μου εμφανιζόταν η ένδειξη ό,τι έχω ένα νέο e-mail που όμως εγώ δεν μπορούσα να δω ... Μέχρι ΄χθές όμως που αντίκρυσα στην οθόνη την διεύθυνση του δικού σου e-mail . Αρχικά , δεν κατάλαβα , μα , με το πέρασμα μερικών δευτερολέπτων πάγωσα καθώς συνειδητοποίησα ό,τι το e-mail που είχα λάβει ήταν από ΄σενα . Δύο σκέψεις πέρασαν αυτόματα από το μυαλό μου ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να μην πέσω από το σκαμπώ στο οποίο καθόμουν ... Να το διαγράψω ήταν η πρώτη και να το διαβάσω ήταν η δεύτερη ...
Έκανα πράξη την δεύτερη σκέψη και με υγρά μάτια διάβασα : " Το τηλέφωνό μου το έχεις αν θελήσεις να μου μιλήσεις ...Ξέρω ότι δε θα το κάνεις ... Δε θυμάμαι να ΄χουμε μιλήσει από ΄κεινη τη μέρα ... Ίσως , να μην είναι ακόμα η ώρα , ίσως να μην έρθει ποτέ αυτή η ώρα ... Στο χέρι μας είναι Νατάσα μη το ξεχνάς ... Τα πάντα στη ζωή είναι στο χέρι μας ... " . Δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη να σου γράψω , ούτε το θάρρος ... Σου έγραψα περισσότερα απ΄ ό,τι εσύ σε εμένα και θα μπορούσα να γράψω ακόμη πιο πολλά , μα , συγκρατήθηκα . Έγραφα μηχανικά και δειλά παράλληλα δίχως να πιστεύω αυτό το οποίο έκανα εκείνη τη στιγμή . Ξέρεις , ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει ...
Πέρασαν 15 μήνες ... Τόσοι χρειάστηκαν για να μου γράψεις ... Ήξερα , πως κάποια στιγμή θα μου μιλούσες όπως σου έγραψα και΄χθες , μα , δεν το περίμενα τώρα και με αυτό τον τρόπο . Δεν ξέρω , γιατί το έκανες κι ούτε θα μπώ στην διαδικασία να μάθω τον λόγο . Ίσως , ήταν ένα απ΄ αυτά τα βράδια που πέρασες μπροστά από την οθόνη του δικού σου υπολογιστή πίνοντας τεκίλα πορτοκάλι και καπνίζοντας malboro lights ακούγοντας μουσική στο τέρμα όπως πάντα ... Ίσως , να ένιωθες όπως εγώ τώρα , ίσως να είχες την ανάγκη να το κάνεις , ίσως απλά να ήθελες να περάσεις τον χρόνο σου γράφοντας ό,τι σου σκάσει στο μυαλό ... Δεν ξέρω !!!
Δεν ξέρω , επίσης εαν έχω τον αριθμό σου ... Στην προσπάθειά μου να ξεπεράσω τον χωρισμό μας άλλαξα σχεδόν αμέσως αριθμό και την sim ούτε που ξέρω εάν την έχω καταχονιασμένη σε κάποιο συρτάρι ! Δεν ξέρω , πως το έκανα αυτό και τόσα άλλα βέβαια . Πως συγκρατήθηκα ναμη σου ξαναστείλω , να μη σε πάρω να ακούσω έστω την φωνή σου , να μην έρθω στο σπίτι και να χτυπήσω την πόρτα ... Ξέρω , ό,τι κάτι με βοήθησε και το κατάφερα όμως ...
Έκανα , πολλά κι ακόμη κάνω για να ξεπεράσω , για να ξεχάσω , για να τρέξω και να φύγω μακριά από το παρελθόν , μα , όσο το κάνω τόσο πιο κοντά του έρχομαι θαρρώ ... Άλλαξα και αλλάζω κάθε ΄μέρα πιο πολύ και εσωτερικά και εξωτερικά απ΄ ό,τι λένε . Το ΄χω ανάγκη . Μόνο , που δεν έχω κανένα να με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος όπως τότε που είχα εσένα κι εσύ εμένα . Όχι , επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να είναι κοντά μου , μα , γιατί εγώ τους διώχνω όσο εκείνοι με πλησιάζουν ...
Χθές , βράδυ βγήκα και κάποιο παλικάρι με κοίταξε στα μάτια και μου είπε ΄πάνω από δέκα φορές πως θέλει να είναι μαζί μου . Απέφυγα για ώρα να του απαντήσω μέχρι που του έδωσα μια απάντηση που ούτε καν εγώ δεν περίμενα " Ό,τι είχα να δώσω σε έναν άντρα , το έδωσα 3 χρόνια πρίν . Δεν έχω να δώσω τίποτα όχι μόνο σε εσένα , αλλά σε κανένα ... " . Σου έδωσα τα πάντα μου κι ακόμη τα ΄χεις . Μάλλον , ξέχασες να τα βάλεις στις κούτες με τα πράγματά μου ... Σου έδωσα την ψυχή , την καρδιά , την σκέψη , την αγάπη κι ό,τι είχα και έμεινα με ένα μεγάλο τίποτα και πολλές αναμνήσεις που αξίζουν όσο τίποτε άλλο ...
Κοίτα , πάντα γράφω γιατί το έχω ανάγκη αλλά και γιατί ξέρω πως θα έρθει μια μικρή στιγμούλα που θα ρίξεις μια κλεφτή ματιά σ΄ ό,τι αφήνω εγώ εδώ μέσα . Θέλω , να σου πώ λοιπόν κάτι . Κάτι , που μου είχες γράψει όταν χωρίσαμε ένα ξημέρωμα αν θυμάσαι . Εμείς , οι δυο ξέρουμε ... Έτσι , μου ΄χες γράψει και ήρθε λοιπό η στιγμή να στο γράψω κι εγώ . Εμείς , οι δυο ξέρουμε τι περάσαμε , τι νοιώσαμε και τι νοιώθουμε ... Αυτό , που νοιώσαμε δεν θα το αισθανθούμε με κανέναν και καμμία άλλη . Έιναι από αυτά που ζείς για μια και μόνο φορά .
Πολλοί , ακόμη και κοινοί γνωστοί μας μου λένε ακόμη τώρα πως όσος καιρός κι αν περάσει εμείς οι δυο θα είμαστε κάποια στιγμή και πάλι μαζί . Δεν ξέρω , εάν αυτό ευσταθεί . Ξέρω , όμως πως το τέλος μας δεν έχει έρθει ακόμη . Το τέλος , εάν έρθει θα είναι τη στιγμή που όλα αυτά θα τα πούμε από κοντά και θα βρίσουμε ο ένας το άλλο , και θα ευχαριστήσουμε ο ένας τον άλλο και θα γελάσουμε και θα κλάψουμε και θα πονέσουμε και θα πούμε το αντίο που ποτέ δεν είπαμε κι ίσως ποτέ δεν θα πούμε ...
Επίσης , ξέρω και θα στο πώ όσο εγωιστικό κι αν σου φανεί πως ίσως έρθει μια στιγμή που στην καθημερινότητα και των δυο υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος και που μαζί του θα δημιουργήσουμε αυτό που λένε " οικογένεια " μα αυτό που είχαμε εμείς δεν θα το αποκτήσουμε ποτέ με αυτούς ... Την αγάπη που είχαμε και έχουμε ο ένας για τον άλλο δεν θα την αισθανθούμε ποτε για κανένα και κανείς δεν θα μας αγαπήσει τόσο όσο αγαπήσαμε εγώ εσένα κι εσύ εμένα ... Αυτά , έρχονται μια φορά στην ζωή σου και στην κάνουν άνω - κάτω ... Ξέρω , πως με αγάπησες . Πολύ περισσότερο απ΄ όσο μπορούσες και ξέρεις ό,τι σ΄ αγάπησα πολύ περισσότερο απ΄ όσο φαντάζεσαι ... Ξέρω , ό,τι με αγαπάς ακόμη και ξέρεις πως κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι ... Ξέρω , πως πονάς και ξέρεις πως πονάω ...
Δεν ξέρω , αν τα έχεις καταφέρει καλύτερα από εμένα κι έχεις ξεπεράσει ό,τι ζήσαμε . Η μητέρα σου μου είχε πεί πως έτσι όπως μας είχε δεί , δύσκολα θα το ξεπερνούσαμε και πιστεύω πως είχε δίκιο και για τους δυο μας ... Δεν ξέρω , τι θα κάνω εαν σε συναντήσω κάπου . Ίσως , ό,τι και όλες τις άλλες φορές . Δηλαδή , ίσως απλά και μόνο σε κοιτάξω για μερικά δευτερόλεπτα τόσα όσο αρκούν ώστε να κλέψω μια εικόνα της μορφής σου και έπειτα φύγω όσο πιο μακριά σου γίνεται . Γράφω , ό,τι μου κατέβει στο μυαλό γι΄ αυτό κάπου εδώ έτσι απότομα θα σταματήσω πρίν γράψω κι άλλα . Πάω μια βόλτα και μετά για ύπνο αν καταφέρω να κοιμηθώ πάλι απόψε ...
Θέλω , να είσαι καλά και περνάς ακόμη καλύτερα . Να διαβάζεις και να προσπαθείς να γίνεσαι πάντα καλύτερος άνθρωπος κι ας μην είμαι εγώ δίπλα σου να σε κάνω να το θέλεις όπως έλεγες τότε . Να γελάς και να με σκέφτεσαι κάπου - κάπου εμένα κι ό,τι ζήσαμε όπως εγώ ... Δεν ξέρω εαν όλα αυτά τα έγραψα για εσένα ή για εμένα απόψε ... Δεν ξέρω , τι θα συμβεί στο μέλλον . Ίσως , πολλά μα ίσως και τίποτα . Όπως , είπες ... " Όλα στο χέρι μας είναι ... Τα πάντα στη ζωή είναι στο χέρι μας ... " .
ps . Mε πονάει που αυτή τη φορά δεν ήξερες που είναι το σπίτι μου ώστε να έρθεις και να με περιμένεις από κάτω για να μου μιλήσεις όπως τότε που είχαμε χωρίσει , την πρώτη μας φορά ... Ίσως , να ΄ναι καλύτερα γιατι εάν το έκανες θα ΄ταν δύσκολο που δεν θα μπορούσα να γύρω το σώμα μου στην αγκάλια σου και να κοιτάζω μαζί σου το φεγγάρι ...
